Yürek suskun mısralar nazlı
Masmavi hayaller kara düşüyor akla
Gecenin hüznü de bir zalim
Yol vermiyor, tutmuyor kelimelerin rengi
Şiirsiz kaldım!
Bojidar
Çipof
21 Temmuz 2019
kadın etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
kadın etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
28 Temmuz 2019 Pazar
8 Mart 2019 Cuma
DÜNYA KADINLAR GÜNÜ
Yazımıza, tüm kadınların “8 Mart Dünya Kadınlar
Günü” kutlu olsun diye başlamak ve
rutin bir kutlama ve temenniler içeren birkaç tümce ile bitirmek isterdik.
Geçtiğimiz sene de buna benzer söylemler içeren bir
makale yazmıştık ve ne yazık ki aradan geçen bir senede pek değişen bir hâl
olmadığı da aşikâr… Ne acıdır ki bugün hâlâ töre cinayetlerini, berdelleri,
kadın erkek eşitsizliğini ya da boş nedenlerden ötürü ortaya çıkan kıskanç koca
vahşetlerini konuşuyoruz. Medyada bu tür haberler eksik olmuyor…
Aslında sadece biz bunları konuşmuyoruz. Gelişmiş
diye, çağdaş diye adlandırılan ülkelerde de durumun pek iç açıcı olmadığını
ifade etmek gerekiyor. Kadına yönelik ve aile içi şiddet aslında tüm Dünya’da
bir sorundur.
Oysaki Türkiye; Atatürk’ün kadınlara bakış açısından
kaynaklanan ve de onun önderliğinde oluşan yasalarla, Dünya’da gelişmiş ülkeler
olarak anılan ülkelerden çok daha önce kadınlara eşit şartlar ile seçme ve
seçilme hakkı veren ilk ülkelerden biridir. Atatürk’ün var ettiği Cumhuriyet
değerlerine sahip olmaya ve hatta yitirmemeye çalıştığımız bir zaman diliminde
iken ve acı ki bugün hâlâ töre, berdel ve kadın erkek eşitsizliği ile kadına
yönelik şiddeti konuşuyor, tartışıyoruz...
Dünya’da bir kadın tarafından yapılamayacak hiçbir
meslek yoktur. Evet, kadın vücut olarak daha narin olabilir ama erkekler de
kadının yapabileceği çok şeyi, ilk başta “ana” olmayı yapamazlar. İşte
hayatın müşterekliği...
Kadın ve erkek eşit değil eşdeğer konumda ve birbirini
bütünleyici olmak zorundadır. Yaşamın bütünselliği içinde, Yüce Yaratanın
farklı canlılara yüklediği görevler gibi, her iki cins de kendi özellikleri
içinde yaşamın bir parçasını sırtlar ve götürürler.
Kadınların büyük bir kısmı iş hayatında artık
erkeklerden çok daha da başarılıdırlar. Bu belki de emeğin kadınlarca daha
fazla ve cömertçe verilmesinden kaynaklanan bir tespittir.
Kadın ve erkek arasında bir kıyas yapıldığında daima “veren” taraf kadındır. Doğum için “acısını”, ev işleri için “emeğini/zamanını”, çokça kere “ruhunu” ve saygısızca kullanılan “bedenini” hep verir ve bunların karşılığında -genelleme yaparsak- saygı ve sevgi görmez.
Buna şimdi çok sayıda erkek tepki gösterecektir. Mutlaka bu tür sıkıntılar içinde olmayan, mutlu ve huzurlu bir yaşam içinde olan kadınlar da “Nereden çıktı bu yazı?” diyeceklerdir.
Bu satırlar; ezilen, saygı görmeyen, kullanılan, iş
gücü ve beden olarak görülen kadınlar için yazılmıştır ve acıdır ki bunların
oranı ülkemizde azımsanamaz. Umarız ki tüm kadınlar bu yazıdaki tanıma
uymasınlar ve mutlu bir oran olarak kalmasınlar. Bu sağlanmışsa; o zaman
Atatürk’ün başlattığı kadın erkek eşitliği ülkemizde sağlanmış demektir. Bunu
gönülden görmeyi çok arzu etsek de ne yazık ki durum öyle değildir.
“Berdel”: kadının arzularının hilafına ver onu
istemediği birine “karı” olarak ver gitsin!
Kocası öldü, “Aman
namus dışarı kaçacak”. Kocasından 20 yaş ufak kardeşine nikâhı kıy!
Ya da sevgisiz bir babanın eline birkaç bin lira say
ve “mal” niyetine al!
Peki, ya kadın? “Olmaz ben o adama gitmem. Beni berdel diye değiş tokuş yapmayın.” Ya da “Yahu o benim kardeşim. Ben nasıl onunla nikâh kıyarım” derse ve
üstüne de evden kaçarsa? Yani töre denen şu canavara biat etmeyip kaçarsa ne
olur?
Bunu “hâl” etmek ise en kolayıdır!
“Alnının ortasından bir kurşun” ya da bir “köprüden
aşağı” atılır ve “töre” yerine gelir, bu suretle de “namus”
kurtulur, tabi ailenin “şerefi” de…
Bir ömür boyu, iyi ve kötü günlerde yan yana olmayı
kabul ederek ve bir yastığa baş koyarak başlanan süreç; nasıl şiddet ve baskı
dolu günlere dönüşebilir ve bunu yapan nasıl bir “yaratık” olabilir?
Yukarıda değindiğimiz gibi sosyal, ekonomik ve eğitim
düzeyi üst mertebede olanlarca da ve çokça kadına yönelik şiddet yapılmakta…
Burada ağız kokusunun göreceli tanımı “para” için kadının verdiği taviz ve
ruhundan parça parça koparılan, örselenen duygular. Kapıyı vurup gidememek, o
verilen bir lokma ekmeğe muhtaç olmak…
Kadınlarımızın (genelde) ekonomik özgürlüğünün
olmayışı da bir başka büyük sorundur. Hani erkeğin “ağız kokusu” derler
ya bu hem “göreceli” hem de “reel” bir tanımdır. Ekonomik gücü
elinde bulunduran, kendine ne isterse alan ve harcayan ama evine, ailesine
karşı bu hususta duyarsız ya da katı olan ne kadar çok kişi vardır. Burada ağız
kokusunun “göreceli” tanımı; “para” için kadının verdiği taviz ve
ruhundan parça parça koparılan, örselenen duygulardır.
Kapıyı vurup gidememek, o bir lokma ekmeğe muhtaç olmak ne kötüdür…
Bu ağız kokusunun bir de reel tarafı var ama. Karşıdakine
hiç saygı duymayan, kaba hatta sadist adamın hakikaten kokan ağzı ve vücudu…
“Dayak” ise üstteki anlatımla tamamen doğru
orantılı olan bir başka gerçektir… Bu durumlarda kadın bir de oynamak
zorundadır. Zira istekli olmamak da çok zaman şiddeti başlatan bir husustur.
Hatta erkeğin eksikliğinin de faturası kadına çıkar. Muvaffak olamayan
erkeklerin yarattığı şiddetin yüzdesi işlevsellikte sorunu olmayan erkeklerden
çok daha fazladır…
Bunu anlamak mümkün müdür? Akşam “adam” eve
geldi ve sudan bir sebepten ötürü elini kaldırdı ve kadını dövmeye başladı… Ama
o “adam” iş hayatında, kendi “sosyal” çevresinde o kadar çok
saygın biri ki! Hatta bunu duyan kesinlikle inanmaz…
Akşam yemek öncesi “bir öğün dayak”, sonra
muhtemelen küfürlerle geçen bir yemek, ama sıra yatma saatine geldi mi “yat aşağıya”… İşte bunu anlamak ise hiç
mümkün değildir ve bu çok “menem” bir durumdur… “Döv ve sonra seviş”…
Elbette ki cinsellik tabiatın (karşılıklı) bir
gerçeğidir ve olmazsa olmazıdır. Olunca da çok güzel olmalıdır ama kadın da
erkek de (sadece) “cinsel” bir obje değildir, sadece bir “beden”
ise asla değildir.
Her iki cinsin duyguları, hisleri, arzuları ve
sevgileri vardır ve umarız bu kavramların içi; her iki cins için de karşılıklı,
bencillikten uzak ve başta saygı ile dolu olsun...
Kadın ve erkek eşit değil, eşdeğerdir. Birbirini bütünleyen ve
tamamlayandır.
Yukarıdaki satırlarda değindiğimiz gibi, şiddetin bir
de görünmeyen tarafı var!
Etrafımızda “mutlu”
gördüğümüz kadınların birçoğunun evde maruz kaldığı ama aileden, çevreden
saklanan şiddettir bu…
Bu da maalesef bir başka “realitedir” ve
etrafımızda bilmesek de “sıkça” yaşanan bir durumdur. Çok yakın
arkadaşlarımızın hatta akrabalarımızın kaçının bu tür bir şiddet ve baskı
altında olduğunu bizler bilemeyiz.
Yapılan araştırmalar; bilinmeyen, saklanan şiddet olaylarının, çevrece
bilinenlerden çok daha fazla olduğu şeklindedir.
Dünya’da bir kadın tarafından yapılamayacak hiçbir meslek
yoktur. Evet, kadın vücut olarak daha narin olabilir. Ama erkekler de kadının
yapabileceği çok şeyi, başta “ana” olmayı yapamazlar.
Kadın ve erkek eşit değil eşdeğer konumda ve birbirini bütünleyici olmak
zorundadır.
Yaşamın bütünselliği içinde, Yüce Yaratanın farklı
canlılara yüklediği görevler gibi, her iki cins de kendi özellikleri içinde
yaşamın bir parçasını sırtlar ve götürürler.
Kadınlar iş hayatında artık erkeklerden çok daha da
başarılıdırlar. Bu; emeğin kadınlarca daha fazla ve cömertçe verilmesinden
kaynaklanan bir durumdur.
Umarız ki yukarıdaki tüm kötümser cümleler sahipsizdir ve sadece bizim
kötümser bakış açımızdandır.
Yine umarız ki her evde, her birliktelikte karşılıklı sevgi ile ve saygı
dolu bir yaşam sergilenmektedir.
Umarız ki tüm erkekler; kadınları sadece bir beden değil de bir insan,
duygularla dolu, sevgiyle dolu bir insan olarak görmektedirler.
Tüm kadınların “Dünya Kadınlar Günü” kutlu
olsun...
Sevgi dolu olsun…
Bojidar Çipof
14 Temmuz 2018 Cumartesi
İÇİM TIKA BASA DOLU
Yokluğunda o kadar çok özlem biriktirdim ki
Koyacak yer bulamıyorum
İçim tıka basa dolu…
Diyorum ki;
Bir kısmını sarsam sarmalasam
Sana yollasam…
Bojidar
Çipof
11
Haziran 2018
12 Ocak 2018 Cuma
NE DE ÇOK VARMIŞ BİZDEN
Tam sözün bittiği yere ulaştık ki
Bir de baktım yol da bitmiş
Geri dönmek ise ne mümkün
Gidişli, dönüşlü kapalı yollar…
Söz yok, yol yok, dönüş de yok!
Vesselam bu süreçten çıkış da yok…
Etrafa şöyle bir baktım
Ne de çok varmış bizden
Sözsüz, yolsuz, dönüşsüz insanlar…
Sevineyim mi üzüleyim mi bilemedim
Ama bildim ki yalnız değiliz
Ne de çok varmış bizden…
Bojidar
Çipof
13
Aralık 2017
4 Ekim 2017 Çarşamba
ZAMANA CİMRİ OLSAK
Ekim, sonra Kasım, ardından Aralık ve yeni Ocak, yeni sene
derken seneler akıyor.
Ve tabi seneler akarken ömürden bakiye kalan da azalmakta ve
ne kötü ki bakiyeyi bilmeden sarf etmekteyiz…
Artık ay Ekim. Sonbaharın
o güzel ayı Eylül bitti. Kimilerimiz diğer aylar gibi bunu da hoyratça sarf
etti!
Oysaki zamana biraz cimri olsak! Hoyratça sarf ettiğimiz
anlara sahip çıksak. Ve bu anlarda yaşanan sevgilere de…
Bojidar Çipof
2
Ekim 2017
GÜN EYLÜL KOKUYORDU…
Buram buram hasret
eşliğinde gün Eylül kokuyordu…
Henüz düşmemiş yapraklar
son günlerini yaşamakta, rüzgârla savrulacakları anı beklemekteydiler. Hâlâ
düşmemiş olanlar; umutsuzca bekleyenlerin tavrı gibi tedirgindiler…
Sonu belli bir hikâyeydi bu…
Kopmak ve savrulmaktı kaderde olan…
Henüz kopmamış yapraklar,
son ana kadar direnmeye devam ettiler. Dallarından kopmamaya, rüzgâra boyun
eğmeye çalıştılar ama nafile!
Ve sonunda son yaprak da
yere ulaştı ama o da büyüdüğü ağacın dibine düşemedi. Rüzgâr acımasızdı.
Bambaşka bir gövdenin önüne, başka gövdelerden kopmuş yaprakların üzerine
savurdu onu…
Buram buram hasret
eşliğinde gün Eylül kokuyordu.
Bojidar Çipof
4
Eylül 2017
2 Temmuz 2017 Pazar
TUTTURMAK!
Tam “Bu kez tutturdum”
derken bir de bakarsın ki
Sanki “Piyango” biletine
yanlış bakmışsın da
“Büyük İkramiye”yi sayı
farkıyla kaçırmışsın gibi
Yine tutmamış!
Bojidar Çipof
4 Haziran 2017
MISRALAR GÜN YÜZÜ GÖRSE
Saklaya saklaya iç içe
geçtiler,
Üst üste yığıldılar!
Bir şeyler ayırmaya
kalkıyorum
Olmuyor!
Ağzına kadar dolu bir depo
misali
Aradığımı bulamıyorum…
Anlayacağınız çok fazla
birikmişler
İçimde karman çorman
duruyorlar mısralar…
Bazen kendime şöyle
soruyorum:
“Yollamadıkça neden
yazarsın?”
“Sadece gönlünde kalırsa
kim görür bu satırları?”
Diyorum ki;
Sana bir şeyler yazsam?
Bu kez saklamasam
derinlerde
Kelimelere esaret
yaşatmasam
Mısralar gün yüzü görse…
Bojidar Çipof
1 Temmuz 2017
NEYİN EKSİK?
Sordular “Neyin eksik?”
Dedim “Yarım eksik”
Dediler “Tam görünüyorsun”
Dedim “Bir de içime sorun”
Bojidar
Çipof
25
Haziran 2017
29 Ekim 2016 Cumartesi
PEKİ!
Bu kez gerçekten bitti be
gülüm…
Yaz gibi,
Daha ermemiş kış gibi,
Geçen zamanlar gibi,
Henüz bitiremediğimiz sene
gibi…
Bu kez gerçekten bitti be
gülüm…
Ne yazsam yollar sana
çıkacak bu nedenle bu aralar pek yazasım yok…
En iyisi artık arada eski
sözleri anımsayarak susmak desem de kalem geveze olunca bazen dayanamıyor…
Veda mektubundan bu yana
düşünüyorum; bir gün karşılaşsak “selam” bile saklamadık ki!
Diyeceğin kalmadığında en
anlamlı kelimedir şu: “ Peki!”
Bu kez gerçekten bitti be
gülüm…
Peki demiştim ya…
Bojidar Çipof
21
Ekim 2016
SU ALIP GÖTÜRMESE…
İki arada bir deredeyim!
Dereyi geçsem arada sıkışıyorum
Aradan sıyrılsam derede boğuluyorum
Birini bulsam, sıkı sıkı ellerini tutsam
Su alıp götürmese…
Bojidar Çipof
5
Ekim 2016
19 Haziran 2016 Pazar
ROMAN: GÖLÜN KENARINDAKİ ADAM
2010’da “Gölün Kenarındaki Adam” adlı bir roman
yazmaya başlamıştım. Roman kahramanı “Adam”
kendisi ile olan içsel kavgalarını ve yaşadığı ortamdaki negatif olguları,
protest bir yaklaşımla her akşam uyumadan önce irdelemekte ve günün muhasebesini
farklı açılardan yapmakta ve her bölüm “Adam
uyudu!” cümlesi ile bitmektedir.
Şu an itibariyle bu sene içinde yayınlamayı dilediğim 4 bitmiş kitabım var. Bir yandan 30 sene sonra yeniden başladığım orkestra çalışmalarım öte yandan ise boşanmam sonrasında yaşadığım uzun süren ve beni manen yoran, gayrimenkullerle ilgili hukuksal süreç bu kitapları basmamı öteledi…
Ama orkestra çalışmalarımız, aldığımız işler ve aksatmadan yaptığımız provalar beni adeta gençleştiriyor. Müziğin gücü bu olsa gerek! An itibariyle yaşantımda tek bir pürüz yok! Anadolu’da çok söylenen “Çöpsüz Üzüm” misali “Huzur” içindeyim.
Bahsini ettiğim 4 kitabımı sayfa düzeni ve kapak dâhil tamamladım. Bu ara -bazı arkadaşlarımın da dikkatini çekmiş- artık şiir yazmıyorum. Çünkü 200’den fazla şiir ve bir o kadar da özdeyiş (=Aforizma ya da Özlü söz) içeren kitabıma sınır koydum. Aksi takdirde fazla sayfa sayısından ötürü kimse okumayacak!
Diğer kitaplar da aynı şekilde sayfa düzeni ve kapak dâhil hazır. Basma aşaması için orkestra ile ilgili projelerimizi biraz daha istediğimiz seviyeye getirip, daha rahat bir zamanlamayı bekliyorum ve fırsat bulduğumda ise en sona bıraktığım “Gölün Kenarındaki Adam” adını vereceğim romana sayfalar katmaya çalışıyorum…
İlginç bir tesadüf mü? 30 sene yaşadığım Yeşilköy’deki evi satarak, “Tebdili mekânda ferahlık vardır” misali yeni ev aldım. Evimin balkonundan baktığımda Küçükçekmece gölüne kadar 6 villa var. Kadere bakın ki yaşam olarak artık “Gölün Kenarındaki Adam” oldum… Bu tesadüf ya da yazgı neticesinde bu romanı mutlaka bitirmem gerekir diye kendimi fevkalâde motive etmiş durumdayım.
Romanımın taslağında; “Adam” bir bölümden sonra içsel kavgalarına da yenik düşerek, kimseye haber vermeden, bir gölün kenarında yaşamaya başlar…
Bu romanın bazı bölümlerini internette paylaştım. 1. İle 5. Bölümde “Adam” henüz şehirdedir ve her uyku öncesinde gününü ve kendini irdeler ve “Adam uyur!”
Şu an itibariyle bu sene içinde yayınlamayı dilediğim 4 bitmiş kitabım var. Bir yandan 30 sene sonra yeniden başladığım orkestra çalışmalarım öte yandan ise boşanmam sonrasında yaşadığım uzun süren ve beni manen yoran, gayrimenkullerle ilgili hukuksal süreç bu kitapları basmamı öteledi…
Ama orkestra çalışmalarımız, aldığımız işler ve aksatmadan yaptığımız provalar beni adeta gençleştiriyor. Müziğin gücü bu olsa gerek! An itibariyle yaşantımda tek bir pürüz yok! Anadolu’da çok söylenen “Çöpsüz Üzüm” misali “Huzur” içindeyim.
Bahsini ettiğim 4 kitabımı sayfa düzeni ve kapak dâhil tamamladım. Bu ara -bazı arkadaşlarımın da dikkatini çekmiş- artık şiir yazmıyorum. Çünkü 200’den fazla şiir ve bir o kadar da özdeyiş (=Aforizma ya da Özlü söz) içeren kitabıma sınır koydum. Aksi takdirde fazla sayfa sayısından ötürü kimse okumayacak!
Diğer kitaplar da aynı şekilde sayfa düzeni ve kapak dâhil hazır. Basma aşaması için orkestra ile ilgili projelerimizi biraz daha istediğimiz seviyeye getirip, daha rahat bir zamanlamayı bekliyorum ve fırsat bulduğumda ise en sona bıraktığım “Gölün Kenarındaki Adam” adını vereceğim romana sayfalar katmaya çalışıyorum…
İlginç bir tesadüf mü? 30 sene yaşadığım Yeşilköy’deki evi satarak, “Tebdili mekânda ferahlık vardır” misali yeni ev aldım. Evimin balkonundan baktığımda Küçükçekmece gölüne kadar 6 villa var. Kadere bakın ki yaşam olarak artık “Gölün Kenarındaki Adam” oldum… Bu tesadüf ya da yazgı neticesinde bu romanı mutlaka bitirmem gerekir diye kendimi fevkalâde motive etmiş durumdayım.
Romanımın taslağında; “Adam” bir bölümden sonra içsel kavgalarına da yenik düşerek, kimseye haber vermeden, bir gölün kenarında yaşamaya başlar…
Bu romanın bazı bölümlerini internette paylaştım. 1. İle 5. Bölümde “Adam” henüz şehirdedir ve her uyku öncesinde gününü ve kendini irdeler ve “Adam uyur!”
İnternetteki
paylaşımlarımda 5. Bölümden sonra 15. Bölüme atladım ki zamanı geldiğinde okuyucuya
da bir şeyler kalsın.
15. Bölümde “Adam” artık gölün kenarındadır ve
sürekli kendinle hesaplaşmaktadır. 17. Ve 18. Bölümlerde ise geri dönmeyi içinden
telaffuz etmeye başlar. Henüz yazmadığım bütün bölümlerin iskeletleri hazır.
Sadece finalinde 2 ayrı sondan hangisi olacak? Buna da “Son”da karar vereceğim.
Önümüzdeki günlerde yine atlamalar yaparak bazı bölümlerini burada paylaşacağım “Gölün Kenarındaki Adam” romanımın, halen internet ortamında bulunan linklerini merak edenler için paylaşıyorum…
Önümüzdeki günlerde yine atlamalar yaparak bazı bölümlerini burada paylaşacağım “Gölün Kenarındaki Adam” romanımın, halen internet ortamında bulunan linklerini merak edenler için paylaşıyorum…
Bojidar Çipof
20 Haziran 2016
10 Haziran 2016 Cuma
BİRDEN CANIM “SEN” İSTEDİ…
Birden canım “Sen” istedi…
Sensizdim çoktan ondandır sanırım
Bir şeyler dizmek istedim ama olmadı
Kelimeler gülmedi, hatta ağlamadı…
Duygularıma baktım çok yüksekteydiler
Ulaşamadım…
Tuhaf bir geceydi
Issızdı, karanlıktı, sonsuzluğundaydı
Dünya adeta tersyüzdü bu karanlıkta
Ben de Güneşin ilk alevini bekledim
Ateş feryadına başlamadan toprağa
Yazmak istedim sana, içimden…
Kelimeler gülmedi, hatta ağlamadı…
Dörtlükler sevdalanmışlardı, akmadılar
Karmaşamı güne bıraktım çözmek için
Sadece yürüdüm zifirde
Tüy kadar hafif adımlarla yürüdüm
Terennüm ederek duman gözlere
Bir cana hasret, gönlüm sana hasret iken
Birden yine canım “Sen” istedi…
Ve gün alevlerini toprağa vurdu sonunda
Bir ışık yansıdı, günün yüzüydü bana bakan
Bir filiz de gördüm yerde, umutla uzanıyordu
Sanki sevgiye kavuşmak için çabalamaktaydı
İçimdeki coşku ile tekrar baktım duygularıma
Bu kez şükür ulaştım, savrulmamışlardı
Sadece sinmişlerdi karanlığın sessizliğinde
Bekliyorlardı günün sıcaklığında akmak için
Duygularımı dökmek için sana doğru
Ve yine canım “Sen” istedi…
Bojidar
Çipof
20 Mart 2013
22 Kasım 2015 Pazar
ŞİİR: BEN SENİ KAYBEDEMEM (BOJİDAR ÇİPOF)
Kalbimde sevgine mekân açtım
Tenimde kokuna yer ayırdım
Her gittiğim yerde ol diye
Dağlara, taşlara resmini kazıdım
Kendine benim gözümle bak sevdiğim
Ben seni kaybedemem…
Bir merhaba ve bir hoşça kal arası değil bu
Başlayıp bitmeyen heceler de yok artık
Sana sevdam gibi mısralar da akıyor
Zihnimin ördüğü parmaklıklar ise kalktı
Tutsaklığım sanadır sadece sevdiğim
Ben seni kaybedemem…
Bojidar
Çipof
15
Temmuz 2014
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)