Yürek suskun mısralar nazlı
Masmavi hayaller kara düşüyor akla
Gecenin hüznü de bir zalim
Yol vermiyor, tutmuyor kelimelerin rengi
Şiirsiz kaldım!
Bojidar
Çipof
21 Temmuz 2019
gitarist etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gitarist etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
28 Temmuz 2019 Pazar
14 Temmuz 2018 Cumartesi
İÇİM TIKA BASA DOLU
Yokluğunda o kadar çok özlem biriktirdim ki
Koyacak yer bulamıyorum
İçim tıka basa dolu…
Diyorum ki;
Bir kısmını sarsam sarmalasam
Sana yollasam…
Bojidar
Çipof
11
Haziran 2018
12 Ocak 2018 Cuma
NE DE ÇOK VARMIŞ BİZDEN
Tam sözün bittiği yere ulaştık ki
Bir de baktım yol da bitmiş
Geri dönmek ise ne mümkün
Gidişli, dönüşlü kapalı yollar…
Söz yok, yol yok, dönüş de yok!
Vesselam bu süreçten çıkış da yok…
Etrafa şöyle bir baktım
Ne de çok varmış bizden
Sözsüz, yolsuz, dönüşsüz insanlar…
Sevineyim mi üzüleyim mi bilemedim
Ama bildim ki yalnız değiliz
Ne de çok varmış bizden…
Bojidar
Çipof
13
Aralık 2017
4 Ekim 2017 Çarşamba
ZAMANA CİMRİ OLSAK
Ekim, sonra Kasım, ardından Aralık ve yeni Ocak, yeni sene
derken seneler akıyor.
Ve tabi seneler akarken ömürden bakiye kalan da azalmakta ve
ne kötü ki bakiyeyi bilmeden sarf etmekteyiz…
Artık ay Ekim. Sonbaharın
o güzel ayı Eylül bitti. Kimilerimiz diğer aylar gibi bunu da hoyratça sarf
etti!
Oysaki zamana biraz cimri olsak! Hoyratça sarf ettiğimiz
anlara sahip çıksak. Ve bu anlarda yaşanan sevgilere de…
Bojidar Çipof
2
Ekim 2017
GÜN EYLÜL KOKUYORDU…
Buram buram hasret
eşliğinde gün Eylül kokuyordu…
Henüz düşmemiş yapraklar
son günlerini yaşamakta, rüzgârla savrulacakları anı beklemekteydiler. Hâlâ
düşmemiş olanlar; umutsuzca bekleyenlerin tavrı gibi tedirgindiler…
Sonu belli bir hikâyeydi bu…
Kopmak ve savrulmaktı kaderde olan…
Henüz kopmamış yapraklar,
son ana kadar direnmeye devam ettiler. Dallarından kopmamaya, rüzgâra boyun
eğmeye çalıştılar ama nafile!
Ve sonunda son yaprak da
yere ulaştı ama o da büyüdüğü ağacın dibine düşemedi. Rüzgâr acımasızdı.
Bambaşka bir gövdenin önüne, başka gövdelerden kopmuş yaprakların üzerine
savurdu onu…
Buram buram hasret
eşliğinde gün Eylül kokuyordu.
Bojidar Çipof
4
Eylül 2017
2 Temmuz 2017 Pazar
TUTTURMAK!
Tam “Bu kez tutturdum”
derken bir de bakarsın ki
Sanki “Piyango” biletine
yanlış bakmışsın da
“Büyük İkramiye”yi sayı
farkıyla kaçırmışsın gibi
Yine tutmamış!
Bojidar Çipof
4 Haziran 2017
MISRALAR GÜN YÜZÜ GÖRSE
Saklaya saklaya iç içe
geçtiler,
Üst üste yığıldılar!
Bir şeyler ayırmaya
kalkıyorum
Olmuyor!
Ağzına kadar dolu bir depo
misali
Aradığımı bulamıyorum…
Anlayacağınız çok fazla
birikmişler
İçimde karman çorman
duruyorlar mısralar…
Bazen kendime şöyle
soruyorum:
“Yollamadıkça neden
yazarsın?”
“Sadece gönlünde kalırsa
kim görür bu satırları?”
Diyorum ki;
Sana bir şeyler yazsam?
Bu kez saklamasam
derinlerde
Kelimelere esaret
yaşatmasam
Mısralar gün yüzü görse…
Bojidar Çipof
1 Temmuz 2017
NEYİN EKSİK?
Sordular “Neyin eksik?”
Dedim “Yarım eksik”
Dediler “Tam görünüyorsun”
Dedim “Bir de içime sorun”
Bojidar
Çipof
25
Haziran 2017
29 Ekim 2016 Cumartesi
PEKİ!
Bu kez gerçekten bitti be
gülüm…
Yaz gibi,
Daha ermemiş kış gibi,
Geçen zamanlar gibi,
Henüz bitiremediğimiz sene
gibi…
Bu kez gerçekten bitti be
gülüm…
Ne yazsam yollar sana
çıkacak bu nedenle bu aralar pek yazasım yok…
En iyisi artık arada eski
sözleri anımsayarak susmak desem de kalem geveze olunca bazen dayanamıyor…
Veda mektubundan bu yana
düşünüyorum; bir gün karşılaşsak “selam” bile saklamadık ki!
Diyeceğin kalmadığında en
anlamlı kelimedir şu: “ Peki!”
Bu kez gerçekten bitti be
gülüm…
Peki demiştim ya…
Bojidar Çipof
21
Ekim 2016
SU ALIP GÖTÜRMESE…
İki arada bir deredeyim!
Dereyi geçsem arada sıkışıyorum
Aradan sıyrılsam derede boğuluyorum
Birini bulsam, sıkı sıkı ellerini tutsam
Su alıp götürmese…
Bojidar Çipof
5
Ekim 2016
19 Haziran 2016 Pazar
ROMAN: GÖLÜN KENARINDAKİ ADAM
2010’da “Gölün Kenarındaki Adam” adlı bir roman
yazmaya başlamıştım. Roman kahramanı “Adam”
kendisi ile olan içsel kavgalarını ve yaşadığı ortamdaki negatif olguları,
protest bir yaklaşımla her akşam uyumadan önce irdelemekte ve günün muhasebesini
farklı açılardan yapmakta ve her bölüm “Adam
uyudu!” cümlesi ile bitmektedir.
Şu an itibariyle bu sene içinde yayınlamayı dilediğim 4 bitmiş kitabım var. Bir yandan 30 sene sonra yeniden başladığım orkestra çalışmalarım öte yandan ise boşanmam sonrasında yaşadığım uzun süren ve beni manen yoran, gayrimenkullerle ilgili hukuksal süreç bu kitapları basmamı öteledi…
Ama orkestra çalışmalarımız, aldığımız işler ve aksatmadan yaptığımız provalar beni adeta gençleştiriyor. Müziğin gücü bu olsa gerek! An itibariyle yaşantımda tek bir pürüz yok! Anadolu’da çok söylenen “Çöpsüz Üzüm” misali “Huzur” içindeyim.
Bahsini ettiğim 4 kitabımı sayfa düzeni ve kapak dâhil tamamladım. Bu ara -bazı arkadaşlarımın da dikkatini çekmiş- artık şiir yazmıyorum. Çünkü 200’den fazla şiir ve bir o kadar da özdeyiş (=Aforizma ya da Özlü söz) içeren kitabıma sınır koydum. Aksi takdirde fazla sayfa sayısından ötürü kimse okumayacak!
Diğer kitaplar da aynı şekilde sayfa düzeni ve kapak dâhil hazır. Basma aşaması için orkestra ile ilgili projelerimizi biraz daha istediğimiz seviyeye getirip, daha rahat bir zamanlamayı bekliyorum ve fırsat bulduğumda ise en sona bıraktığım “Gölün Kenarındaki Adam” adını vereceğim romana sayfalar katmaya çalışıyorum…
İlginç bir tesadüf mü? 30 sene yaşadığım Yeşilköy’deki evi satarak, “Tebdili mekânda ferahlık vardır” misali yeni ev aldım. Evimin balkonundan baktığımda Küçükçekmece gölüne kadar 6 villa var. Kadere bakın ki yaşam olarak artık “Gölün Kenarındaki Adam” oldum… Bu tesadüf ya da yazgı neticesinde bu romanı mutlaka bitirmem gerekir diye kendimi fevkalâde motive etmiş durumdayım.
Romanımın taslağında; “Adam” bir bölümden sonra içsel kavgalarına da yenik düşerek, kimseye haber vermeden, bir gölün kenarında yaşamaya başlar…
Bu romanın bazı bölümlerini internette paylaştım. 1. İle 5. Bölümde “Adam” henüz şehirdedir ve her uyku öncesinde gününü ve kendini irdeler ve “Adam uyur!”
Şu an itibariyle bu sene içinde yayınlamayı dilediğim 4 bitmiş kitabım var. Bir yandan 30 sene sonra yeniden başladığım orkestra çalışmalarım öte yandan ise boşanmam sonrasında yaşadığım uzun süren ve beni manen yoran, gayrimenkullerle ilgili hukuksal süreç bu kitapları basmamı öteledi…
Ama orkestra çalışmalarımız, aldığımız işler ve aksatmadan yaptığımız provalar beni adeta gençleştiriyor. Müziğin gücü bu olsa gerek! An itibariyle yaşantımda tek bir pürüz yok! Anadolu’da çok söylenen “Çöpsüz Üzüm” misali “Huzur” içindeyim.
Bahsini ettiğim 4 kitabımı sayfa düzeni ve kapak dâhil tamamladım. Bu ara -bazı arkadaşlarımın da dikkatini çekmiş- artık şiir yazmıyorum. Çünkü 200’den fazla şiir ve bir o kadar da özdeyiş (=Aforizma ya da Özlü söz) içeren kitabıma sınır koydum. Aksi takdirde fazla sayfa sayısından ötürü kimse okumayacak!
Diğer kitaplar da aynı şekilde sayfa düzeni ve kapak dâhil hazır. Basma aşaması için orkestra ile ilgili projelerimizi biraz daha istediğimiz seviyeye getirip, daha rahat bir zamanlamayı bekliyorum ve fırsat bulduğumda ise en sona bıraktığım “Gölün Kenarındaki Adam” adını vereceğim romana sayfalar katmaya çalışıyorum…
İlginç bir tesadüf mü? 30 sene yaşadığım Yeşilköy’deki evi satarak, “Tebdili mekânda ferahlık vardır” misali yeni ev aldım. Evimin balkonundan baktığımda Küçükçekmece gölüne kadar 6 villa var. Kadere bakın ki yaşam olarak artık “Gölün Kenarındaki Adam” oldum… Bu tesadüf ya da yazgı neticesinde bu romanı mutlaka bitirmem gerekir diye kendimi fevkalâde motive etmiş durumdayım.
Romanımın taslağında; “Adam” bir bölümden sonra içsel kavgalarına da yenik düşerek, kimseye haber vermeden, bir gölün kenarında yaşamaya başlar…
Bu romanın bazı bölümlerini internette paylaştım. 1. İle 5. Bölümde “Adam” henüz şehirdedir ve her uyku öncesinde gününü ve kendini irdeler ve “Adam uyur!”
İnternetteki
paylaşımlarımda 5. Bölümden sonra 15. Bölüme atladım ki zamanı geldiğinde okuyucuya
da bir şeyler kalsın.
15. Bölümde “Adam” artık gölün kenarındadır ve
sürekli kendinle hesaplaşmaktadır. 17. Ve 18. Bölümlerde ise geri dönmeyi içinden
telaffuz etmeye başlar. Henüz yazmadığım bütün bölümlerin iskeletleri hazır.
Sadece finalinde 2 ayrı sondan hangisi olacak? Buna da “Son”da karar vereceğim.
Önümüzdeki günlerde yine atlamalar yaparak bazı bölümlerini burada paylaşacağım “Gölün Kenarındaki Adam” romanımın, halen internet ortamında bulunan linklerini merak edenler için paylaşıyorum…
Önümüzdeki günlerde yine atlamalar yaparak bazı bölümlerini burada paylaşacağım “Gölün Kenarındaki Adam” romanımın, halen internet ortamında bulunan linklerini merak edenler için paylaşıyorum…
Bojidar Çipof
20 Haziran 2016
21 Kasım 2015 Cumartesi
GÖLÜN KENARINDAKİ ADAM 18
Bu yazı; 2010'da
başladığım bir romandan birkaç sayfadır. 1.-5. ile 15.-17. Bölümler aşağıdaki
linklerde bulunmaktadır.
Romanın ilk 5
bölümü; günümüz yaşamındaki negatif olguları sorgulayan bir Adam’ın içsel
çığlıklarıdır. 6.-14. Bölümleri roman basıldığında okuyabileceksiniz.
Romanın yarısından
sonra ise Adam; modern yaşamın tüm imkânlarını ve çevresini bir kenara bırakarak,
içsel hesaplaşmalarını yapmak için bir gölün kenarında, derme çatma bir
kulübede yaşamaya başlamıştır. Gölün kenarında başlayan sürecin başlangıcı;
15.-17. ve bu okuduğunuz 18. Bölüm ile devam etmektedir.
Adam, gölün
kenarında birkaç bölüm daha geçirecek ve sonra…
Yazarlıkta; zaman
açısından hedefleri tutturmak zordur. Bir dönem başka çalışmalarım ve yazılarım
nedeniyle ara verdiğim romanımı 2015 sonuna kadar tamamlamayı (inşallah)
hedefliyorum.
BÖLÜM 18
Gün yüzünü henüz
göstermişti ki Adam çığlık çığlığa haykıran kuş sesleri ile uyandı. Silkindi ve
yataktan kalktı. Gölün kenarına ilk geldiğinde yanında getirdiği, bir varilden
oluşturduğu su deposunda yüzünü yıkadı ama gecenin ayazından olsa gerek su buz
gibiydi. Gölün yüzeyi de titrekti bugün.
“Sanırım serin
ve rüzgârlı bir gün olacak” diye düşündü
Yeni günde biraz
etrafı temizlemeyi, sebzeliği elden geçirmeyi ve kulübesini sağlamlaştırmayı
hedefledi. Aslında başka bir hedef daha koymuştu yeni gün için…
Bugün yaşamını
irdeleyecekti…
Çünkü Adam son
zamanlarda, sadece yaşam, ardında bıraktığı ilişkileri ve çevresini ve de neden
burada olduğunu, burada olmanın gerekliliğini ya da gereksizliğini
irdelemekteydi.
Son zamanlarda
geldiği yeri, ardında bıraktığı yaşamı fazlasıyla sorgular olmuştu… İçinin bir
parçası, derinlerinde anlık spotlar yaratıyor ve “Döndüğümde?” sorusunu
ortaya çıkarıyordu.
O; dönmemek üzere
gölün kenarına gelmemiş miydi?
Yaşamının sonuna
kadar yolunu kaybetmiş birkaç avcı dışında, kimsenin uğramadığı, bilmediği bu
göl kenarında yaşamayacak mıydı?
“Offf”
dedi Adam… “İyi ki bugün hedefim bedensel işlerle uğraşmak… Yeni gün ile
birlikte şu düşündüklerime bak!”
Ama bu onun
kaderiydi! Gölün kenarındaki bu ıssız yerde yaşamaya başladığından bu yana
başka ne yapıyordu ki? Sadece düşünüyor ve bedensel çalışmalar esnasında dahi
sürekli kendini ve yaşamı sorguluyordu.
Adam gün boyu
bahçede çalıştı, kulübeyi toparladı, erzak durumunu kontrol etti. Daha uzunca
bir süre kasabaya alışverişe gitmesine gerek olmadığını gördü ve ilk kez bu gün
parasını düşündü… Buraya gelirken böyle pejmürde bir yerde bulunan biri için
fazlasıyla para ile gelmişti ve çok seyrek gittiği kasabada yaptığı
alışverişlerde pek bir şey harcamamıştı. Ama hep burada kalırsa ne olacaktı?
Yanındaki miktar ne olursa olsun sonunda bitecekti!
Adam endişelendi!
Ardında bıraktığı
şehirde otomatik olarak yenilenen vadeli hesaplarda azımsanmayacak meblağlar
bırakmıştı. Ancak beklenmeyen bir gereksinim olursa kasabadaki bankadan para
çekme fikri Adam’ı irkiltiyordu. Ortadan kaybolmasını hâlâ sorgulayan
arkadaşları olabilirdi. Ardında gerçekten onun adına üzülebilecek dostları
vardı ve en çok üzüldüğü de buydu.
Adam aklına geldikçe
kendisi için üzülecek, endişelenebilecek dostları için vicdan azabı çekiyordu.
Şirketteki en yakın dostu bilgisayar uzmanıydı ve bu arkadaşı izini sürebilir,
onu bulabilirlerdi. İşte bu ihtimalden ötürü kasabadaki bankaya gitme
gereksinimi olmamasını diliyordu…
Bir gün şehre dönüş
olursa bu salt kendi iradesi ile olmalıydı. Onu bu gölün kenarında
bulmamalıydılar. Zaten bankada sorun çıkma olasılığı da vardı. Çünkü şu anki
görünümündeki bir adam, çok uzun zaman hareketsiz bir hesaptan para çekmeye
kalkınca ne olurdu acaba? Bu düşünce Adamı üzdü! Her sabah kendine olan
saygısından ötürü tıraş oluyordu. Hep kendi haliyle mutlu olmayı yaşam
felsefesi edinmişti ve şu andaki durumunu da kendi özgür iradesi ile
yaşamaktaydı.
“Nasılsa
şimdilik paraya ihtiyaç duyulmayacak, böyle bir olasılıkla gerilmenin anlamı
yok.” diye düşündü…
O dönecekti…
Sadece zamanın
gelmesi gerekiyordu. Geriye dönme olasılığı artık kafasını fazlaca meşgul
etmeye başlamıştı ama bunu kendi kendine bile telaffuz etmek Adam’ı bir yandan
da geriyordu…
Gülümsedi… “Herhalde
bir gün geriye dönersem bu halimle dönmeyeceğim” diye düşündü. Buraya
gelirken geçtiği şehirlerden birinde bir müddet kalır, kendine bakım yapar,
yeni giysiler alır ve mutlaka eski şık haliyle birden bire ortaya çıkardı…
“Beni
gerçekten sevenler ne yapar acaba?” diye düşündü.
Bu kelime kafasında
çınladı! Zaman zaman vicdan azabı çekmesine neden olan yakın arkadaşlar,
dostlar mutlaka sevinirlerdi. Keskin bir kişilikti o… Prensipleri, köşeleri
vardı, sevdiğini tam sever, yaşamından sildiğini tam silerdi. “Belki de beni
anlayacaklardır” diye düşündü.
Bir tek sahibi
olduğu apartmandaki görevliye çok uzun zaman gelmeyeceğini söylemiş, dairesinin
tüm masraflarını otomatik ödemeye aldığını ve kendisini soran olursa; başına
kötü bir iş gelmediğini ama uzaklara gittiğini söylemesini tembihlemiş ve bolca
bahşiş bırakmıştı…
Bu gölün kenarında
bir kulübede yaşamaya, toplumdan uzaklaşmasına birkaç neden sebep olmuştu
bunlardan biri gönülle mi ilgiliydi? Yoksa olmayan birine duyduğu özlem miydi?
Bu durumu hiç aklına getirmemeye çalışır, yok saymaya gayret ederdi.
Ancak son günlerde içinde başlayan topluma geri dönme dürtüsü ile birlikte
anıları da anımsamaya başlamıştı.
İnsanların ortak
paydaları, sevme, sevilme duyguları ve her türlü davranışları alışkanlıkları
farklı olabilir ki öyledir. Karşı tarafın kabul etmediği kimi alışkanlıklar ya
da davranışları bir tarafın ısrarla talep etmesi hali ise diğer taraf için
baskıdır. Bir ilişkide en güzel olan; taraflar arasında farklı alışkanlıklar ya
da davranışlar olmamasıdır. Ortak payda denilen olgu işte bu zamanda ortaya
çıkar… Bu nedenle sağlıklı ilişkilerin süreğenliği, ortak paydaların çokluğu
ile doğru orantılıdır.
Sevgi ile yalan ise
yan yana ya da iç içe olabilir mi? Çok sevildiğine eminsiniz ama geri kalan ne
varsa yalan! Çelişki… Sadece çelişki… Bir yandan en ufak ayrıntılarda bile
durumu kurtarmak için yalanlarla karşılaşmak, öte yandan fazlasıyla sevildiğini
bilmek… Döndüğünde ya da dönerse yaşamında hiçbir yalan türü olmamasını
istiyordu. Buna; salt kadın erkek ilişkileri için değil, tüm dost ve arkadaşlar
için dikkat edecekti… Beyaz yalan tabirinin ne kadar aptalca olduğunu düşünerek
gülümsedi. Yalanın; beyazı, kırmızısı, mor ya da patlıcan rengi olanı var mı
ki? Sonuçta hepsinin kategorisi aynı şekilde “yalan” değil miydi?
Gölün kenarında,
doğada geçen süre içinde yaşadığı her şey gerçekti, yalansızdı! Soğuk, sıcak,
yağmur, Güneş ve diğer tüm tabiat…
Şehirden ayrılmasına
az kala bir arkadaşı ile tüm ilişkisini kesmişti ve bu durum onu hayli üzmüştü.
Etrafında tasvip etmediği, karanlık kimi ilişkileri olan bir arkadaştı bu…
İnsan evladı varsa nasıl ki onun etrafındakilere ihtimam gösterir, Adam’ın
tepkisi de aynı şekildeydi. Bu kişi bir gün karşısına çıkmış ve yeniden eskisi
gibi dost olmak istediğini söylemişti! Arkadaşına hâlâ o karanlık kişilerle
irtibatta olup olmadığını sorduğunu anımsadı. Ona, kendisine karışamayacağını
ama onun da kendisi ile dost olup olmamakta özgür olduğunu söylemişti. Sen
benimle yine eskisi gibi dost ol, ben pisliklerimi sonra temizlerim
babında bir şeyler söylemişti arkadaşı. “Acaba ne yapıyor?” diye
düşündü. Eskisinden beter batmış da olabilirdi süreç içinde… “Her neyse”
dedi her koyun kendi bacağından asılır…Bu anımsamanın ardından “Bundan
sonraki yaşamımdaki beklentiler arasında çelişki de olmasın” dedi…
Ve ardından; “Döneceğim”
ama biraz daha, tam anlamıyla arınmam için “Biraz daha zaman”
dedi… Kendisi de bir şeylerle çelişmemeliydi. Onu yeniden görenler vardığı
farkındalık mertebesini “fark” etmeliydiler…
Adam; gün boyu, bir yandan
düşünerek, öte yandan çalışarak yorulan bedenini ve ruhunu dinlendirmek için
yatağa uzandı.
Adam; uyudu…
11 Şubat 2015 Çarşamba
GÖLÜN KENARINDAKİ ADAM 17
Bu yazı; 2010'da başladığım
romandan bölümlerdir. İlk 5 bölümü burada yayınlanmıştır. 6 ile 14. bölümleri
inşallah basılırsa romanda okuyabileceksiniz.
Hikâye; bir yandan henüz ilk 5
bölümde tarif edilmemiş bir kadını arayan öte yandan günümüz yaşamındaki
negatif olguları sorgulayan bir Adamın içsel çığlıklarıdır.
Romanın yarısından sonra ise
Adam; modern yaşamın tüm imkânlarını ve çevresini bir kenara bırakarak, içsel
hesaplaşmalarını yapmak için bir gölün kenarında derme çatma bir kulübede
yaşamaya başlamıştır…
Gölün kenarı havanın kararmasıyla
birlikte kapkara görüntüsüne büründü. Adam, “şimdi karşıda birkaç ev olsa ve
onların lambalarının ışıltısını görsen ne güzel olurdu” dedi kendi kendine.
Zifiri karanlık bir geceydi. Daha sessiz ve daha kara bir geceydi. Bulutlar,
Ay’ın ışıltısına maniydi ve tabi ki gölde Ay’ın yansıması da yoktu.
O an Ayı ışığının dahi o ortamda
ne kadar büyük bir önemi olduğunu anladı. Aslında o mahrumiyet bölgesinde her
ayrıntının çok fazla önemi vardı. Yaşamda da her ayrıntının bir önemi olduğu
gibi…
Mahrumiyet! “Bu söylem
oturmadı” dedi içinden. Çünkü mahrumiyeti ve sessizliği kendisi
seçmemiş miydi? “Yine başlıyorum galiba?” diye
içinden kendine kendine söylendi! Yalnızlığı, sessizliği kendisi seçmiş ve
buraya kendi özgür iradesiyle yerleşmişti.
Kafasından atamadığı hususlar
vardı tabi ki… Gözünün önünde yarı saydam bir perde gibi her an kendisiyle
birlikte dolaştırdığı hususlardı bunlar…
Orada olmayan, hiç de
önemsemediği nesnelerin ve elinin altında olmayan gıdaların kafasını
kurcalayanlar olmadığını çok iyi biliyordu. O kaçmıştı! Teknolojiden,
medeniyetten, lüksten, internet ve diğer iletişim araçlarından ama en fazla da
insanlardan kaçmıştı. Ya da birinden…
Ama kendinden de kaçmıştı… Şehir
hayatındaki alışkanlıklardan, etrafındaki sahte insanlardan, sahte ilişkilerden
v.s…v.s… işte o bunlardan kaçmıştı… Ama şimdi en çok kendinden kaçtığını
biliyordu artık. “İstesem şu anda geriye dönebilirim”
diye düşündü. Onu alıkoyan ne vardı ki? Kulübesini olduğu gibi bırakır ve
geriye dönüş yoluna çıkardı.
Bunu yapamayacağını biliyordu. “Dönersem
burada geçirdiğim günlere pişman olacak mıyım?” Bunun da yanıtı
yoktu ya da o bu yanıtı o anda veremeyeceğini biliyordu. “Neden
bu kadar ay burada inziva hayatı yaşadım?” sorusunu mu
soracaktı ya da “Gölün kenarında ne kadar huzurluydum. Neden
geriye döndüm ki?” sorusunu mu soracaktı. Eskiden çok sık
kullandığı şu sözü anımsadı: “Yaşayarak görmek en güzeli…”
Bunu yaşayamayacağını ise o çok iyi biliyordu.
O dönemezdi… Eski yaşamı ile
tekrar yüzleşemezdi… O kaçmıştı! Kendinden, çevresinden, yakın arkadaşlarından
ve özellikle birinden kaçmıştı…
“Sevdiğimden”
işte bu kelimeyi telaffuz edemiyordu. Sevdiği miydi? Seveni miydi? Ya da hiçbir
şeyi miydi? Çünkü onlar hiçbir şey yaşayamamışlardı ki… Onlar birbirlerine âşık
olduklarını söylediklerinden sadece bir hafta sonra ve bir daha bir araya
gelmemek üzere kopmuşlardı. Birbirlerini aramadan, sormadan ve tüm iletişim
yollarını kapayarak kopmuşlardı. Ve de birbirlerinden kaçmışlardı… O çok uzağa
kaçmıştı, kendisi de buraya; gölün kenarına, bu ufacık kulübeye…
Bu sessiz ve zifir gecede
içindeki bazı duygularla yüzleşmesi gerektiğini düşündü. Neden ve niçin
kavramlarının bir cevabı olmalıydı artık! Bu düşüncelerle sebepleri hatırlamaya
başladı ya da bunları anımsamaya çalıştı. Aslında bir yandan sebep çoktu, ama
öte yandan ise sebep diye bir şey de yoktu!
Evet, çok kısaydı onların el ele
tutuştukları süre, çok az sürmüştü karşılıklı “Sana âşık olduğumu o gün
anladım” demelerinden sonraki süre, sadece bir haftaydı
bu… Nedenleri anımsamak istemedi. Çünkü anımsarsa “Neden?”
diye bir veri ortaya çıkmayacak ve üzülecekti. Bazen “Söz”
ağızdan çıkar ve bir mermiden daha fazla hasar verebilir. Hatta mermiden kaçmak
bir olasılıktır. Hani eğilirsin, sağa ya da sola kaçarsın ve belki sana değmez.
Ama “Söz” öyle değil. Ağızdan çıkar ve gittiği yeri
vurur. Tamam, ama ortada birilerini vuracak bir “Söz”
de olmamıştı ki! Onların başına gelen; bir tek “Söz” ya
da yanlış bir hareketten yıkılan onlarca aşkın, yuvanın, saadetin başına
gelendi. Eğer şu an tarafsızca düşünse anlamsız bir şekilde yıkılan bir
birliktelik adına çok üzülecekti.
O buraya dinginliğe gelmişti. O
buraya kendini fark etmeye, kendisiyle ilgili farkındalığa erişmeye gelmişti. O
şehirde yüzlerce, binlerce insanın arasında olup kendini dört duvar arasına
hapsedenlerden olmamaya gelmişti. Ama o buraya etrafında dört duvar olmasa da
daha beter bir hapishaneye, tabiat hapishanesinde tek başına çile çekmeye
gelmişti.
Onu hatalarını düşünmemeye sevk
eden hususlardan biri işte buydu. Hatalar yapılmış ve rüzgârın savurduğu
tohumcuklar misali o da gölün kenarına savrulmuştu, o kendini bilerek ve
isteyerek buraya savurmuştu.
Gece yine o ıssız ve zifiri
görüntüsü ile tam karşısındaydı. Biraz önceki karşısında birkaç ışık olsa
temennisini es geçti. İyi ki karşıda ışıklar yoktu. O; içindeki yaşam ışığının
sönmeye başladığını düşünerek irkildi. Bu olmamalıydı. Peki neden? Dönme umdu
mu vardı ya da dönmeye niyeti mi vardı? Vardı tabi…
Bu onu yaşama bağlayan tek bağdı
ve anımsamaya çalışmasa da bilinçaltında bir yerde yeşeren tek filiz bu dönme
anıydı. Dönecekti ama ne zaman? Dönecekti ama ne şekilde? Sakallar uzamış bir
Robinson misali mi? Yoksa tekrar sırtına alacağı bir lacivert takım elbise
içinde sinekkaydı olarak mı? Hani bazı ilişkilerde olur ya, yürürsün ama
hedefin mutlaklığı yoktur. Bir gün biterse acı çekeceğini bilirsin ama ömür
boyu sürdürme adına değildir, başlama şekli ve devamında sürdürülen davranış
biçimidir…
Yürüdüğü yere kadar… Hedef
olmadan. Salt anı yaşama adına…
O; gölün kenarındaki yaşamını bu
tür ucu açık ilişkilere benzetiyordu. Geldi ama bir gün dönmeye niyetle değil,
geldi ama mutlak burada kalmaya değil. Uykunun o güzel uyuşkanlığı
gözkapaklarına vurmaya başladı. Oturduğu yerde arada dalarak ve sonra irkilerek
yine gözlerini açmaya başladı. Gece sırtına binmeye, baskısını hissettirmeye
çoktan başlamıştı. İçinde yine ucu açık duygularla yavaşça yatağa yan uzandı ve
başını yastığına gömdü.
Uyumadan önce gözlerinden birer
damlanın yüzünden aşağıya süzüldüğünü fark etmedi bile…
Gölün kenarındaki adam uyudu…
Bojidar Çipof
2 Eylül 2010
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)